อิ่มใจเมื่อให้

สายสัมพันธ์ข้ามพรมแดน
เรื่องโดย สุมาลี แซ่เตีย

เก็บตกเรื่องราวดีๆ จากการเดินทางมาประเทศไทยของคุณแลนซ์ ซุลลิแวน ผู้อุปการะชาวออสเตรเลียของ ด.ญ.วิภาวรรณ แดงแพง โครงการพัฒนาชุมชนเป็นพื้นที่แบบพึ่งตนเองและยั่งยืน “ สร้างคอม ” จ.อุดรธานี

คุณแลนซ์ น้องหลันและคุณปู่ ภาพนี้ถ่ายที่หน้าบ้านของหลัน

นอกจากประสบการณ์และความรู้ด้านวัฒนธรรมใหม่ๆ ที่ คุณแลนซ์ ซุลลิแวน ชาวออสเตรเลีย จะได้รับจากการเดินทางมายังประเทศไทยครั้งนี้ เนื่องจากเป็นการเดินทางออกนอกประเทศครั้งแรกแล้ว คุณแลนซ์ยังได้รับความประทับใจและความทรงจำดีๆ จากการไปเยี่ยมเด็กในความอุปการะของเขา ด.ญ.วิภาวรรณ แดงแพง หรือน้องหลัน ที่ อ.สร้างคอม จ.อุดรธานี อีกด้วย

“ นี่เป็นการเดินทางออกนอกประเทศครั้งแรกและเป็นการเดินทางที่ไกลที่สุดของผม ผมมาประเทศไทยเพื่อประชุมเครือข่ายองค์กรต่างๆ ที่ทำงานด้านการพัฒนา ผมรู้สึกตื่นเต้นและพร้อมจะเรียนรู้ในสิ่งใหม่ๆ เสมอ โดยเฉพาะการได้ไปเยี่ยมวิภาวรรณที่บ้าน และชุมชนของเขา ผมหวังว่าผมจะได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ และนำมาปรับใช้ในชุมชนที่ผมอยู่และงานที่ผมรับผิดชอบได้ ” คุณแลนซ์กล่าวด้วยความยินดี

คุณแลนซ์เป็นชาวอบอร์ริจิน ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองของออสเตรเลีย ปัจจุบันเป็นประธานองค์การช่วยเหลือและพัฒนาเด็กชาวพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกลความเจริญ ภายใต้ชื่อ Waira Aboriginal Corporation (แปลว่า ความปรารถนาของเด็กๆ) ซึ่งเขาเป็นผู้ก่อตั้งขึ้นมาเองเมื่อปี 2002 โดยได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนจากบริษัทเหมืองแร่ในออสเตรเลีย ปัจจุบันมีเด็กที่ได้รับความช่วยเหลืออยู่ราว 400 คน โดยมุ่งเน้นการให้ความช่วยเหลือด้านการศึกษา กีฬา กิจกรรมนันทนาการ วัฒนธรรม และการฝึกอบรม

จุดเริ่มต้นที่ทำให้คุณแลนซ์ได้กลายมาเป็นอุปการะของน้องหลัน เกิดจากการเข้าไปเยี่ยมชมเว็บไซต์ขององค์กรศุภนิมิตออสเตรเลีย

“ ผมได้ยินชื่อองค์การศุภนิมิตมานานแล้ว และเคยเห็นโฆษณาทางโทรทัศน์ แต่ไม่ได้สนใจอะไรมาก จนกระทั่งปีที่แล้ว ได้เข้าเว็บไซต์ของศุภนิมิตออสเตรเลีย และเห็นโครงการอุปการะเด็ก ได้เห็นรูปและข้อมูลของหลัน จึงตัดสินใจอุปการะเด็กทันที ...ในประวัติบอกว่าพ่อของหลันไปทำงานรับจ้างเมืองอื่น ไม่ได้อยู่ด้วยกันกับครอบครัว เธอคงจะเหงามาก ทำให้คิดถึงตอนที่ผมเป็นเด็ก ชีวิตตอนนั้นยากลำบากมาก ครอบครัวผมยากจน พ่อทิ้งแม่และลูกๆ ไปมีครอบครัวใหม่ แม่ของผมทำงานหนักมากเพื่อเลี้ยงดูลูกๆ 4 คน เธอเป็นแม่บ้านให้กับครอบครัวหนึ่งเพื่อแลกอาหารและเสื้อผ้า แต่ไม่ได้เงินค่าจ้างอะไรเลย ผมเองต้องทำงานในทุ่ง เลี้ยงม้า เลี้ยงวัว ดูแลฝูงสัตว์ จำได้ว่าผมมักจะอ่านหนังสือเรียนอยู่บนหลังม้าบ่อยๆ เมื่อคิดถึงว่าการอุปการะเด็กทำให้สามารถให้เด็กในสิ่งที่ผมไม่เคยมีได้ เช่น การศึกษา ผมรู้สึกดีใจมากที่ได้ช่วยให้หลันได้เรียน ซึ่งตอนนี้เธอเรียนอยู่ชั้นม.1 ”

น้องหลันพาคุณแลนซ์ไปเยี่ยมชมศูนย์สาธิตการตลาดบ้านนาน้ำชุ่ม ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยมูลนิธิศุภนิมิตฯ

การเดินทางมาเยี่ยมเยียนของผู้อุปการะจากแดนไกลในครั้งนี้เปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชะโลมจิตใจของหลันให้กลับมาชุ่มชื่นอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากก่อนหน้านี้ไม่นานเธอต้องสูญเสียคุณแม่และน้องสาวไปเนื่องจากอุบัติเหตุจมน้ำเสียชีวิต ส่วนพ่อก็ไปทำงานต่างจังหวัด นานๆ จะกลับมาบ้านสักครั้ง ปัจจุบันหลันอาศัยอยู่กับปู่ เธอทั้งรู้สึกแปลกใจและดีใจมากเมื่อทราบว่าผู้อุปการะของเธอจะมาเยี่ยม “ หนูรู้สึกดีใจมากที่คุณแลนซ์มาเยี่ยมหนูค่ะ ขอบคุณมากๆ ที่ช่วยเหลือหนู หนูจะตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดค่ะ ”

สำหรับความคาดหวังส่วนตัวที่คุณแลนซ์มีต่อหลันคือ “ ผมหวังให้เธอโตขึ้นเป็นคนที่สอนและสร้างคนอื่นได้มากมาย ทำให้คนอื่นมีโอกาสได้เรียนเหมือนที่ตนเองมี วันหนึ่งเธออาจเป็นครู หรือผู้นำชุมชนที่สร้างประโยชน์ให้ชุมชนที่เธออยู่ แต่ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไรก็ตาม ผมหวังว่าเธอจะช่วยคนอื่นต่อไป ...เด็กๆ ในชุมชนของผมมักจะบอกว่าโตขึ้นอยากเป็นเหมือนผม ผมบอกว่าไม่ได้ อย่าเป็นเหมือนผมเลย แต่พวกเธอต้องเป็นให้ดีกว่าผม หลันเองก็เช่นกัน ผมหวังว่าเธอจะมีอนาคตที่ดี ”