หน้าหลัก
________________________________________________________________________________________________________________

4 มีนาคม 2556

คริสต์มาสแรกของ ‘โพซอ’ (read in english)

วันนี้ฉันเขียนบันทึกบอกเล่าเรื่องราวงานคริสต์มาสในโรงเรียน การฉลองคริสต์มาสแรกของเด็กหญิงโพซอ และกรีระ คู่พี่น้องชาวกะเหรี่ยง สำหรับพวกเขา คริสต์มาสมีความหมายมากขึ้นเมื่อใช้เวลาร่วมกับครอบครัว และรู้ว่าเธอเป็นที่รักของผู้อุปการะของเธอ โพซอได้รับนมและขนมบรรจุในถุงใหญ่ ดื่มน้ำหวาน ได้กินข้าวซอยไก่เป็นครั้งแรก ทั้งหมดนี้เป็นของขวัญจากผู้อุปการะของเธอ คริสต์มาสเป็นช่วงเวลาแสดงความรักความเอาใจใส่ให้ผู้ที่ยังไม่เคยได้รับ ให้ความรักเริ่มต้นจากที่บ้านของคุณไปสู่เพื่อนบ้าน กระจายความรักให้กับทุกคนที่คุณพบ ให้ทุกคนรู้สึกถึงความสุขแท้ในช่วงเวลาคริสต์มาส

5 นาฬิกาเช้าวันที่ 12 ธันวาคม 2555 ฉันขึ้นรถยนต์ออกเดินทางร่วมกับคณะเจ้าหน้าที่มูลนิธิศุภนิมิตฯ ซึ่งเดินทางไปจัดงานคริสต์มาสให้แก่เด็กในความอุปการะที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน เราออกจากจังหวัดเชียงใหม่ราว 8 โมงเช้า การเดินทางครั้งนี้มีรถยนต์ร่วมขบวนราว 10 คัน

ผ้าพันคอสีแดงเลือดนก สีตัดกับเสื้อกันหนาวสีเขียว กางเกงยีนส์ รองเท้าบูธสีดำ ชุดเก่งของเจ้าหน้าที่สาวๆ ผู้รักแฟชั่น สะกดสายตาฉัน เธอบอกว่า ชุดนี้ทะมัดทะแมงเหมาะสมไปลุยงานบนดอย ‘สุขสันต์วันคริสต์มาส’ เจ้าหน้าที่จากจังหวัดเชียงรายเข้ามาทักทายฉัน ฉันส่งรอยยิ้มและพูดอวยพรให้มีความสุขในช่วงเวลาคริสต์มาสและปีใหม่เช่นกัน แม้ว่าตื่นกันแต่เช้ามืด แต่ทุกคนดูสดชื่นแจ่มใสเต็มร้อยพร้อมไปลุยงานคริสต์มาสแห่งความรัก แด่เด็กในอุปการะโครงการแม่ฮ่องสอน

เราแวะเยี่ยมสำนักงานโครงการมูลนิธิฯ ที่ตั้งอยู่ในเส้นทาง 4-5 จุด เพื่อร้องเพลงอวยพรคริสต์มาสแด่เพื่อนร่วมงาน เล่นเกมส์เชื่อมสามัคคีในหมู่คณะ เที่ยงแล้ว หยุดพักผ่อนกันที่สวนสน บ่อแก้ว และเติมพลังมื้อเที่ยงด้วยก๋วยเตี๋ยวหมู ถ่ายภาพเก็บความประทับใจเรียบร้อย รถยนต์เข้าโค้งและขึ้นลงเนินเขาทางภาคเหนือของประเทศไทย ล้อหมุนต่อเนื่องไปยังอำเภอแม่สะเรียง อำเภอขุนยวม ถึงจุดหมายปลายทางเมืองแม่ฮ่องสอน ซึ่งที่พักแรมของเราวันนี้ คือ ศูนย์การเรียนรู้ฯ โครงการแม่ฮ่องสอน

เก็บกระเป๋าสัมภาระแล้ว เจ้าหน้าที่ศุภนิมิตฯช่วยกันจัดสถานที่ ลูกโป่งสีชมพู สีแดง สีเขียวถูกผูกรอบเวทีอย่างสวยงาม งานคริสต์มาสถูกจัดขึ้นหน้าเสาธงของโรงเรียน วันพรุ่งนี้โรงเรียนประถมแห่งนี้จะเปิดต้อนรับเด็กนักเรียนอนุบาลถึงประถม 6 จากโรงเรียนประถมอีก 3 แห่ง รวมประมาณ 600 คน พวกเขาจะมีความสุขเฉลิมฉลองร่วมงานคริสต์มาสเป็นครั้งแรกที่นี่

13 ธันวาคม 2555

หมอกลงจัด อากาศเย็นยะเยือก ที่พื้นดินบริเวณสนามโรงเรียนมีน้ำค้างแข็งทั่วไป 8 โมงกว่าแล้ว ยังไม่เห็นแสงแดด เด็กๆ ใส่เสื้อกันหนาว สวมหมวกและถุงมือไหมพรม วิ่งเล่นหยอกเย้าหัวเราะเสียงดัง ฉันกระชับเสื้อกันหนาวเมื่อลมหนาวพัดมาปะทะ

ขณะที่ฉันเข้ามาใกล้กับโรงเรียนนี้ ฉันเห็นเด็กชายหญิง 12 คนวิ่งเล่นกันที่ลานซีเมนต์หน้าเสาธงของโรงเรียน ซึ่งจัดประดับตกแต่งด้วยต้นคริสต์มาส ดาวสีทองดวงใหญ่ สายรุ้ง ระฆังทอง แวววาวสวยงาม ที่ข้างเวทีมีโต๊ะวางของขวัญ ของเล่น ตุ๊กตา และขนมต่างๆ มากมาย

“สวัสดีครับ” เด็กชายกรีระ ยกมือไหว้ทักทายฉัน ฉันเดินชมโรงเรียนโดยเด็กชายชั้นประถม 6 เป็นไกด์พาทัวร์โรงเรียนของเขา ‘กีรระ’ มีน้องสาวชื่อ ‘โพซอ’ เรียนชั้นประถม 5 ทุกเช้า เด็กทั้งสองพากันเดินเท้ามาโรงเรียน อาหารที่กินประจำ คือ หน่อไม้ หรือไม่ก็พริกกับเกลือ “ถ้าเป็นวันเกิดถึงได้กินเนื้อหมู” กรีระ พูด ฉันฟังแล้วรู้สึกเศร้าใจกับชีวิตเยาวชนคนนี้

“วันนี้ หนูอยากได้ตุ๊กตากลับบ้าน” โพซอ บอกความในใจถึงของขวัญคริสต์มาสที่เธออยากได้มากที่สุดในงานวันนี้ ขณะที่กรีระบอกว่า “ยังคิดอะไรไม่ออกครับ”

ฉันเดินไปรอบๆ ถ่ายภาพ เสียงกริ่งดังยาว1 ครั้ง เป็นสัญญาณเรียกเด็กนักเรียนเข้าแถว งานคริสต์มาสกำลังจะเริ่มขึ้นอีกไม่กี่นาที

“หมูน้อยตกใจกลัว แต่ไม่ยอมเปิดประตูให้หมาป่า..” เสียงเล่านิทานอย่างฉะฉานของเด็กหญิงวัย 5 ขวบ ‘น้ำอิง’ ขณะโยกย้ายบ้านกระดาษแปะฟางในมือเคลื่อนที่ตามฉากท้องเรื่อง สะกดเด็กๆ ให้นั่งฟังอย่างเงียบกริม ทุกๆคนเอาใจช่วยลูกหมูทั้ง 3 ตัวจากหมาป่า ขณะที่นิทานเรื่องหมูสู้เสือ สร้างความตื่นเต้นไม่น้อย เด็กๆ หัวเราะชอบใจ

ฉันเห็นเด็กๆ วิ่งเล่นยอกเย้ากันหัวเราะเสียงดังที่สนามหญ้า เด็กประถมพากันเวียนเข้าออกซุ้มความรู้เรื่องคริสต์มาส ชมการแสดงมายากล ร่วมสนุกเล่นเกมส์ แย่งกันตอบคำถาม เพื่อรับขนมถุงโตเป็นรางวัล เด็กๆ ตื่นเต้นทุกคนมีรอยยิ้มและหัวเราะอย่างมากมาย

เจ้าหน้าที่มูลนิธิศุภนิมิตฯ ลุกขึ้นยืน บอกเล่าความหมายของวันคริสต์มาส ก่อนที่แจกขนมและเด็กๆ ร่วมรับประทานอาหารกลางวัน วันนี้เป็นข้าวซอยไก่ บรรยากาศคึกคักไปด้วยเด็กหลายร้อยคนต่างพากันไปรอรับของขวัญด้วยสีหน้าท่าทางที่บ่งบอกถึงความสุข บางคนที่เป็นเด็กเล็กๆ ก็จะมีผู้ปกครองพาไปเข้าแถวรับของขวัญ แบบว่าได้กันอย่างทั่วถึง

โพซอ และกรีระ ไม่ต่างจากเด็กและเยาวชนในชนบทจำนวนมาก คริสต์มาสเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยได้ยิน หรือรู้จักมาก่อน ผ่านการบริจาคและทำงานร่วมกับมูลนิธิศุภนิมิตฯ ในการจัดงานคริสต์มาสให้แก่เด็กด้อยโอกาสในชนบทห่างไกล ได้เติมความรัก และความสุขที่จางหายไปเพราะความยากจน องค์กรต้องการสร้างความมั่นใจว่าเด็กมีความสุข รับความรักและความอบอุ่นจากครอบครัว ทุกคนๆ ได้ฉลองและแบ่งปันความสุขกับเพื่อนบ้านในช่วงเวลาคริสต์มาสและปีใหม่นี้

คณะเจ้าหน้าที่ฯ เดินทางต่อไปยังศูนย์พัฒนาการเกษตรที่สูง ซึ่งเป็นที่พักแรมและจัดงานมุทิตาจิตเพื่อนร่วมงานซึ่งจะเกษียณอายุ สิ้นเดือนนี้ พี่ยุพินกำชับน้องๆ ศุภนิมิตฯว่า “แม้งานหนักหนาเพียงใด ขอให้เรารักกัน” ฉันประทับใจพี่ยุพินในการเป็น ‘ผู้ให้’ กลับถึงที่พัก ฉันคิดถึงโรงเรียนและผู้คนที่ได้พบพูดคุย ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับความมุ่งมั่นของผู้บริจาคที่ช่วยเปลี่ยนแปลงชีวิตเด็กยากจนและครอบครัวในชุมชนแห่งนี้ พร้อมกับคนทั่วโลกในที่อื่นๆ ฉันรู้สึกประทับใจมาก

สิ่งสุดท้ายที่ฉันทำในเวลา 5 ทุ่มวันนี้คือ เช็คอินไปที่ห้องของฉัน วันทำงานของฉันเสร็จอย่างสมบูรณ์ไปอีกวัน และฉันพร้อมที่จะทำมันทั้งหมดอีกในวันพรุ่งนี้